نگارگری روی مس

هیچ محصولی در این شاخه موجود نمی‌باشد.

نگارگری ایرانی دارای مفهومی عام است که دربرگیرنده سبک ها و روش های گوناگون نقاشی ایرانی است بر روی سطوح گوناگون من جمله اشیا و ظروف، پارچه، دیوار، کتب و نسخ خطی(تذهیب و شعر) و چهره نگارگری.

در نگارگری ایرانی ما نظاره گر تجسم و ابداع هرچه بیشتر زیبایی ها هستیم. ابداعاتی که در ابتدا در ذهن و خیال هنرمند نقش می بندد سپس به عینیت و تجسم بر روی سطوح ...

نگارگری ایرانی دارای مفهومی عام است که دربرگیرنده سبک ها و روش های گوناگون نقاشی ایرانی است بر روی سطوح گوناگون من جمله اشیا و ظروف، پارچه، دیوار، کتب و نسخ خطی(تذهیب و شعر) و چهره نگارگری.

در نگارگری ایرانی ما نظاره گر تجسم و ابداع هرچه بیشتر زیبایی ها هستیم. ابداعاتی که در ابتدا در ذهن و خیال هنرمند نقش می بندد سپس به عینیت و تجسم بر روی سطوح مورد نظر نگارگر می رسد. نگارگری ایرانی بیشتر ملهم از طبیعت است نگارگر در ابتدا آن چه را که لازم است از طبیعت الهام میگیرد سپس بر اساس تصورات، اعتقادات و سنن و فرهنگ جاری آن را ساخته و پرداخته و مجسم مینماید، تقلیدگر صرف طبیعت نیست بلکه ارائه گر نوعی تعادل و توازن در دیدگاه است که نشات گرفته از اندیشه های فلسفی و عرفانی است که سازگار با روح ایرانی است. درونگرا و تفکربرانگیز است، واقع گرای صرف نیست( خلاف رویه نقاشان کلاسیک و ناتورالیست غرب که به سان آیینه ای تمام و کمال انعکاس دهنده صرف واقعیت بدون دخالت تفکر و دیدگاه شخصی خود در اثر می باشند)نگارگر ایرانی تاثرات ذهنی خود را در برداشت از طبیعت دخیل مینماید به عبارتی میتوان تاثیر ذهن خلاق هنرمند را در برداشت از طبیعت در اثر مشاهده نمود.در یک تقسیم بندی کلی نگارگری ایرانی را میتوان ذیل دو دوره تقسیم بندی نمود: 1) نگارگری ایرانی پیش از ظهور اسلام 2) نگارگری ایرانی پس از ظهور اسلام که دارای  وجوه اختلاف فراوان در دو دوره فوق می باشد. در نگارگری پیش از اسلام که قدمت آن به هزاره های پیش از میلاد مسیح میرسد اولین آثار نقاشی را می توان در محل سکونت انسان ها(دیواره های غارها و ...) مشاهده نمود. در معدود آثار برجای مانده از دوران باستان به نکاتی چند میتوان اشاره نمود و آن اینکه هنرمند آن دوران سعی در نشان دادن جوهر اشیا و اشکال داشته، به طبیعت وفادار نبوده و به جزئیات و ریزه کاری ها اهمیت نمی داده است. رنگ هایی تند مورد پسند و استفاده قرار می گرفته است. رفته رفته و با ظهور سلسله های پادشاهی همانند هخامنشیان، ساسانیان، اشکانیان و ... شاهد نگارگری بر روی دیوارهای کاخ ها و بناهای سلاطین ماهم از اساطیر و سنن ایرانی هستیم من جمله در موزاییک کاری در بیشابور کاخ شاپور اول، دیوارهای پاسارگاد و تخت جمشید را میتوان به عنوان نمونه ذکر نمود.

نگارگری ایرانی پس از ظهور اسلام: در دوره پس از ظهور اسلام به دلیل اهمیت کتاب و ترویج و تشویق بیشتر به کتاب خوانی و کتابت هنر نگارگری بیشتر در عرصه کتاب آرائی، تذهیب و تشعیر، جدول کشی، جلد سازی و ... گسترش یافت. دوران اوج هنر نگارگری ایرانی بیشتر در این دوران به بعد به منصه ظهور و اعتلا رسید. این هنر در پروسه زمانی طولانی بر اساس مواردی چون نوع حاکمیت، محل ساخت، تاثرات فرهنگی محیطی و نیازهای اجتماعی دارای ویژگی های خاصی در هر دوره گردید که بر این اسا مکاتب مختلف هنری شکل گرفت که صرفا جهت آشنایی کلی به ذکر نام آن مکاتب بسنده می شود. 1)بغداد(عباسی) 2)سلجوقی 3)مغول 4)هرات 5) بخارا 6) مکتب تبریز 7) مکتب قزوین. مکاتب فوق هر کدام دارای ویژگی های خاص خود در نگارگری است. 

با عنایت به توضیحات ذکر شده فوق به مبحث نگارگری روی مس( مس و پرداز) پرداخته خواهد شد.

یکی از زیر مجموعه های میناکاری نگارگری روی مس( پرداز )می باشد. انواع سبک های نقاشی میناکاری عبارتند از: اسلیمی، ختائی، نیمه ختائی، ابنیه پرداز و گل مرغ. که در این بحث تمرکز بر روی پرداز می باشد که دارای ظرافت، جذابیت و تازگی وتنوع خاصی در مجموعه صنایع دستی ایران می باشد.هم اکنون هنرمندان خلاق و متبحر و مبتکری با ارائه نقوش و سبکی نوین در این راستا خالق

آثاری ارزشمند و چشم نواز گردیده اند. در این سبک از صنایع دستی هنرمند با ظرافت و لطافت و بهره مندی از رنگ های پر انرژی  و شاد و قلم گیری های ظریف و استادانه، آثاری به عنایت زیبا و دلنشین خلق می نماید  که در آن علاوه بر تعهد و پایبندی به سنن و میراث ماندگار اساتید پیشین صنایع دستی ایران، نوآوری، خلاقیت و ابتکار در طراحی و رنگ آمیزی را چاشنی و دست مایه کار خود قرار داده اند. در این دیدگاه و روش نوین بر خلاف سایر سبک های میناکاری که ذکری مختصر از آن رفت شاهد فضاهایی خالی با رنگ های آبی تیره متمایل به سورمه ای هستیم و بقیه سطوح کار( بسته به ذوق و سلیقه نگارگر )با طرح های اسلیمی، ختایی، گل مرغ و با رنگ بندی جذاب آراسته شده است که به لحاط بصری این امر تاثیری دو چندان بر دید مخاطب می گذارد. خطوط و گل ها و ... روی کار دارای نمود و جلوه بیشتری می گردند و تمرکز و توجه بیننده را جلب می نمایند.

در سبک های قدیم تمام سطوح شی( خواه گلدان، ظرف و ...)با طرح مورد نظر نگارگر پوشیده و تکرار گردیده است در حقیقت از یک نقطه و مرکزی، طرح شروع و دایره وار(موج وار)آن طرح تمام سطح کار را یکنواخت می پوشاند، اما در پرداز به شیوه های نوین هرچند قرینه سازی مرسوم و معمول سنتی در آثار، نسبتا رعایت شده است لیکن ارائه نوینی را متناسب با سلیقه مخاطبین امروزی شاهد هستیم. در این دیدگاه بر خلاف یک دستی و یکنواختی رنگ ها در کارهای قدیم از تضاد و تنوع رنگ ها جهت تشخیص و جلوه بیشتر طرح ها به خوبی بهره برداری شده است.

Less
بیشتر